Vrijdagochtend, het wekkertje van mijn telefoon rinkelt.. Maar da’s niet nodig. Lang uitgekeken naar deze ochtend waarop we weer los mogen voor een YTCC wedstrijd weekend. De laatste dagen wat ziekjes geweest. Zelfs uit voorzorg nog een dag op bed gelegen.

Vooral dit weekend maar niet missen.

Op naar Assen. In het voorjaar hebben we daar zoveel rondjes gereden dat we nauwelijks de weg nog kwijt kunnen raken. Aangekomen om het circuit staat de hele boel alweer te blinken en sluit ik me snel aan. 2! verse monteurs worden me toegewezen, en door Roald wordt nog even fijn benadrukt dat dit absoluut niet is om de druk te verhogen.

In de eerste vrije training merk ik dat er totaal geen vermogen in de auto aanwezig is en het benauwd me als ik de pitsstraat inrijdt wat ik allemaal te horen ga krijgen. “Scheur in een intercooler slang” roept Roald. Fiksen we zo na de training, rij nu nog maar wat rondjes. Zonder dat ik me druk maak komen de snelle tijden nooit, en ik merk dat als het motortje geen druk maakt dit ook het geval is.

De tijdtraining; de auto rijdt dankzij onze crew weer goed, het vermogen is weer volop aanwezig. Het lukt me eigenlijk niet echt om een mooie ronde te rijden. Telkens is of de baan niet leeg, of ik wil iets te veel, dan weer te weinig. Maar ja, de race morgen telt. 7e startplaats vlak achter mijn teamgenoten is niet echt om over naar huis te schrijven.

Vrijdagavond op, en zaterdagochtend weer neer naar Amersfoort om een feestje bij te wonen. Samen met Ellès. We mogen geen verstek laten gaan. ’s Ochtends komen we weer op het circuit aan waar de stemming er af straalt. Ik krijg te horen dat de auto weer volledig naar wensen voorzien is en er klaar voor is.

De start van de race is weer goed. Ik kan vrij snel aanhaken en heb een prachtig gevecht met Erwin in de blauwe Alpine.

Ik weet voor hem te eindigen. Uiteindelijk de vierde plaats is een prima uitgangspunt voor de laatste race. Als later de snelle M3 wordt gediskwalificeerd mag ik van plek 3 starten. Veelbelovend!